Pierścienie planety Saturn, znane z charakterystycznego wyglądu, ustawiły się wobec Ziemi pod takim kątem, że trudno je obecnie dostrzec. Zamiast tego można dostrzec ich cień na tarczy samego Saturna.
Imponujące pierścienie otaczające planetę stanowią najbardziej rozpoznawalną cechę Saturna. Są widoczne przy użyciu teleskopu. Jednak w dniu 23 listopada br., osoby próbujące zaobserwować pierścienie nie miały szczęścia. Rzeczywiście, w nadchodzących dniach ich dostrzeżenie będzie również bardzo trudne. To, co można zobaczyć, to jedynie cień rzucany przez pierścienie na tarczę Saturna.
Pierścienie wciąż istnieją; żadna katastrofa kosmiczna ich nie zniszczyła. Sytuacja jest efektem ustawienia się Ziemi w taki sposób, że obserwujemy jedynie brzeg pierścieni, który jest niezwykle cienki, często mający zaledwie kilka metrów w grubości.
Ostatnia okazja, kiedy pierścienie ukazały się w podobnej pozycji, miała miejsce 23 marca. Obecnie jednak warunki do ich obserwacji są znacznie lepsze. Ziemia przechodzi przez płaszczyznę, w której znajdują się pierścienie Saturna, co następuje co około 13-16 lat. Układ pierścieni jest nachylony pod kątem 26,7 stopnia względem orbity Saturna, a ich kąt nachylenia wobec Ziemi zmienia się w miarę upływu czasu. Kolejna okazja do zobaczenia Saturna bez pierścieni przewidywana jest w latach 2038-2039.
W prognozach wskazuje się, że Saturn w końcu straci swoje pierścienie. Zanikną one za około 200 milionów lat. Generalnie, pierścienie Saturna nie są widoczne gołym okiem. Po raz pierwszy zaobserwował je Galileusz w 1610 roku, przy użyciu teleskopu.
Budowa Pierścieni
Pierścienie zbudowane są z fragmentów o różnych rozmiarach, od mikrometrów do metrów. Mogły one powstać we wczesnym etapie formowania się Układu Słonecznego, jednak nowsze badania sugerują, że są one znacznie młodsze. Istnieje możliwość, że ich powstanie było wynikiem kolizji księżyców kilka set milionów lat temu. Niektóre z pierścieni mogą być skutkiem wyrzucania materii z księżyców Saturna podczas uderzeń meteorytów lub działalności kriowulkanicznych gejzerów.
Struktura pierścieni jest skomplikowana i zawiera wiele przerw. Są one bardzo cienkie na brzegach, ale jednocześnie mają znaczne szerokości. Rozmiar głównych pierścieni, według różnych źródeł, wynosi średnio 280 tysięcy kilometrów, co jest znacznie większą wartością niż średnica samej planety (116 460 kilometrów). Istnieją też pierścienie położone dalej.
Badania i Misja Kosmiczna
Pojazd badawczy Cassini, wysłany przez NASA w 1997 roku, umożliwił z bliska badanie Saturna i jego pierścieni. Sonda była sztucznym satelitą planety od 2004 roku do 2017 roku. Na zakończenie misji celowo skierowano ją w atmosferę planety, aby zniszczyć sondę i uniknąć potencjalnego zagrożenia dla powierzchni księżyców w przyszłości.
